Dość często opanowanie nazw hiszpańskich dni tygodnia przysparza Polakom sporo trudności. Opowiemy dziś pokrótce o ich etymologii, może w ten sposób łatwiej będzie ich się nauczyć.

Zacznijmy od tego, że tydzień to la semana, a dzień el día. Zwróćmy uwagę, że słowo el día jest rodzaju męskiego, mimo że kończy się na a. Właśnie dlatego mówimy Buenos dias, ale już Buenas tardes  czy Buenas noches.

Poniedziałek to lunes. Nazwa pochodzi od Księżyca, Luna po hiszpańsku, Lunae po łacinie.

Wtorek to martes, czyli dzień Marsa, día de Marte (łac. Martis díes)

Środa – miércoles, od dnia Merkurego (hiszp. día de Mercurio, łac. Mercurii díes)

Czwartek to jueves, dzień Jowisza, día de Júpiter (łac. Jovis díes)

Piątek – viernes. Wcale nie chodzi o to, że w piątki jesteśmy już raczej bierni, a o dzień Wenus (hiszp. día de Venus, łac. Veneris dies)

Sobota – sábado wyłamuje się z tego schematu, pochodzi od łacińskiego biblijnego terminu sabbătum, dzień odpoczynku, czyli od Szabatu, z którego wyłoniła się również polska nazwa tego dnia.

Niedziela – domingo – poniekąd wraca w niebiańską tematykę, pochodzi bowiem od łacińskiego wyrażenia dies Dominicus, czyli dzień Pana.

Weekend to po hiszpańsku el fin de semana, czyli dosłownie koniec tygodnia.

Aby dowiedzieć się, jaki mamy dziś dzień zapytamy

¿Qué día es hoy?

I odpowiemy

Es jueves.

Na koniec jeszcze jedna uwaga. W poniedziałek (w niedzielę) po hiszpańsku to el lunes (el domingo), rodzajnik zastępuje nam przyimek en. Natomiast w poniedziałki (w niedziele) to los lunes (los domingos).

¡Buen fin de semana!


Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *