Wybierzemy się dzisiaj na zakupy „ubraniowe”. Owszem, Hiszpanie skomplikowali nawet to i inaczej określają wyjście na takie zakupy – ir de compras (lub ir de tiendas) w przeciwieństwie do hacer la compra – robić zakupy (spożywcze). To pierwsze określenie jest sposobem spędzania czasu (niekoniecznie musi chodzić o ubrania), a drugie to jeden z obowiązków domowych. My skupimy się na rozrywkowej części.

Oczywiście w dzisiejszych czasach, kiedy królują sieciówki cadenas de tiendas, rzadko nawiązujemy z ekspedientem/ekspedientką dependiente/dependienta (jedno z nielicznych słów kończących się na „e”, gdzie tworzy się rodzaj żeński poprzez zamianę „e” na „a”! To samo dzieje się ze słowem cliente-clienta), jednak kilka zdań może nam się przydać.

Czasami sprzedawca sam nas zagaduje pytając:

¿Qué desea? Czego pan(i) sobie życzy?
¿Puedo ayudarle en algo? Mogę w czymś pomóc?
¿En qué puedo ayudarle? W czym mogę pomóc?

To była wersja na „pan/pani”, to samo w wersji na „ty” będzie brzmiało:

¿Qué deseas?
¿Puedo ayudarte en algo?
¿En qué puedo ayudarte?

*W związku z tym, że zwracanie się do siebie na „ty” w Hiszpanii jest dość powszechne, a wśród ludzi młodych lub w średnim wieku wręcz przeważające, w dalszej części będziemy przedstawiać najpierw formę na „ty”, a potem na „pan/pani”.

Kiedy chcemy powiedzieć, po co przyszliśmy do sklepu, możemy rzucić zwykłe quiero chcę, ale sami przyznacie, że nie brzmi to zbyt dobrze. Lepiej zatem użyć querría chciałbym/chciałabym (często używa się również w tym kontekście quería) albo np. busco (szukam).

Jeżeli szukamy jakiegoś ubrania, może paść pytanie o kolor:

¿De qué color? W jakim kolorze?

oraz o rozmiar

¿De qué talla? W jakim rozmiarze.
¿Qué talla tienes/usas? Jaki rozmiar nosisz/używasz?
¿Qué talla tiene/usa? Jaki rozmiar pan(i) nosi/używa?

Kiedy odpowiemy najczęściej pominiemy już słowo talla i odpowiedź będzie lakoniczna

La 38.

Często też chcemy coś przymierzyć. Przymierzalnia to el probador, więc możemy po prostu zapytać:

¿Dónde están los probadores? Gdzie są przymierzalnie?

Ale możemy też uprzejmie zapytać, czy daną rzecz można przymierzyć. Użyjemy wtedy zwrotu:

¿Me lo puedo probar?/¿Puedo probármelo? Czy mogę to przymierzyć?

Ale uwaga, lo jest zaimkiem w rodzaju męskim w liczbie pojedynczej. Czyli powyższego zdania użylibyśmy, gdybyśmy chcieli przymierzyć np. sweter el jersey. Gdyby była to spódnica la falda, zdania musiałyby brzmieć:
¿Me la puedo probar? ¿Puedo probármela? Czy mogę ją przymierzyć?

Spodnie los pantalones wymagałyby formy los
¿Me los puedo probar? ¿Puedo probármelos? Czy mogę je przymierzyć?

A koszulki las camisetas zaimka las
¿Me las puedo probar? ¿Puedo probármelas? Czy mogę je przymierzyć?

Oczywiście równie dobrze możemy obejść zaimki i zapytać:

¿Puedo probarme este jersey/esta falda/estos pantalones/estas camisas? Czy mogę przymierzyć ten sweter/tę spódnicę/te spodnie/te koszulki?

Czasami sprzedawca zagląda do przymierzalni i pyta:

¿Cómo te/le queda? Jak leży?
¿Cómo te/le quedan? Jak leżą?

Tutaj czasownik quedar potraktujemy gramatycznie jak gustar, czyli użyjemy odpowiedniego zaimka, a potem formy queda dla liczny pojedynczej, a quedan dla mnogiej.

Czyli nasza odpowiedź może brzmieć:

Me queda genial/bien/mal/fatal. Leży na mnie świetnie/dobrze/źle/fatalnie.
Me quedan genial/bien/mal/fatal. Leżą na mnie świetnie/dobrze/źle/fatalnie.

Możemy również użyć przymiotnika zamiast przysłówka bien/mal/genial/fatal i powiedzieć np.

Me queda grande. Jest na mnie za duży.
Me quedan grandes. Są na mnie za duże.

Oprócz grande możemy użyć pequeño/-a/-os/-as mały/-a/-e, corto/-a/-os/-as krótki/-a/-ie, largo/-a/-os/-as długi/-a/-ie, estrecho/-a/-os/-as wąski/-a/-ie, ancho/-a/-os/-as szeroki/-a/-e itp.

Estos pantalones me quedan anchos. Te spodnie są na mnie za małe.

W tym znaczeniu quedar możemy zastąpić estar
Esta camisa me está pequeña. Ta koszula jest na mnie za mała.

Jednak jeżeli przymierzana rzecz okaże się dobra, a na metce brak ceny el precio, możemy o nią zapytać na kilka sposobów:

¿Cuánto cuesta(n)? / ¿Cuánto vale(n)? / ¿Qué precio tiene(n)? Ile kosztuje (kosztują)?

Kiedy i ten element pasuje, podejmujemy decyzję. Po hiszpańsku oznajmiamy ją a pomocą wyrażenia:

Me lo/la/los/las llevo. Biorę go/ją/je.

Jak się domyślacie i jak było już w przypadku czasownika quedar, zaimek będzie zależał od rodzaju i liczby rzeczy, którą kupujemy, czyli lo jeżeli bierzemy el jersey; la dla la falda; los dla los zapatos; las dla las camisetas.

No i nastało ostatnie, najmniej przyjemne (no, może oprócz pytania o rozmiar) pytanie, które zada nam sprzedawca:

¿Cómo vas/va a pagar? Jak zapłacisz/pani(i)zapłaci?

Nasza odpowiedź może brzmieć:

En efectivo. Gotówką.
Con tarjeta. Kartą.

Zostawiam Wam infografikę w pdf z przydatnymi zwrotami i zapraszam już za tydzień,

PDF en una tienda de ropa

Lidia

 

 

 

 

 

 

 

 


Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *